"Από πολύ μικρή, σχεδόν από το Δημοτικό σχολείο, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν είχα σωστή στάση στο σώμα μου. Πάντα είχα μία τάση να σκύβω ελαφρά μπροστά.

Αργότερα όσο προχωρούσα προς την εφηβική ηλικία και επειδή είχα μία ανάπτυξη πρόωρη και η διαμόρφωση του σώματος μου έδειχνε περισσότερο ώριμης γυναίκας, και λίγο ίσως και μία εντροπή για το μέγεθος του στήθους το σκύψιμο και το μάζεμα των ώμων προς τα εμπρός έγινε εντονότερο.

Υπήρχε από την αρχή ένας ελαφρύς πόνος στο κέντρο της πλάτης, στην περιοχή της θωρακικής μοίρας, λίγο ενοχλητικός, αλλά όχι ανυπόφορος στην αρχή.

Περνώντας τα χρόνια ο πόνος στο κέντρο της πλάτης γινόταν εντονότερος. Η φύση της εργασίας μου , μάλλον επέτεινε το πρόβλημα, καθώς απαιτούσε τα δύο χέρια να βρίσκονται μονίμως στον αέρα, παράλληλα, κρατώντας έτσι μία ομάδα μυών ακριβώς στο κέντρο του πόνου μαζεμένους και ακίνητους.

Όταν πλέον ο πόνος άρχισε να γίνεται εντονότερος , προσπάθησα να τον καταπολεμήσω με όλους τους δυνατούς τρόπους. Φυσικά πρώτα η επίσκεψη σε γιατρό, ο οποίος συνέστησε εξετάσεις, ακτινογραφία κ.λ.π. Η ακτινογραφία δεν έδειξε κανένα σοβαρό πρόβλημα, ίσως λίγη σχολίωση. Ακολούθησαν παυσίπονα, αλοιφές μυοχαλαρωτικές, σπραίυ κ.λ.π., κ,λ.π., για να μη αναφερθώ και στα « μασάζ» όλων των ειδών, έμπλαστρα, κρύα και ζεστά.

Συνέχισα να προσπαθώ να καταπολεμήσω τον πόνο, πηγαίνοντας σε γυμναστήριο. Χρησιμοποίησα όλες τις δυνατές ασκήσεις, τα όργανα, τα βάρη. Τίποτε. Το πρόβλημα παρέμενε. Έβαζα τον σύζυγο να με στρίβει, να με πιέζει στο σημείο του πόνου, να επιθέτει παγωμένα, μπουκάλια από το ψυγείο, ακόμη και πάγο, ο πόνος παρέμενε. Μάλιστα μερικές φορές ήταν εντονότατος σε σημείο πού να μη μπορώ να σταθώ. Με τα στριψίματα, τις πιέσεις, τα μασάζ και όλα αυτά, υπήρχε μόνο προσωρινή ανακούφιση.

Η θάλασσα, βοήθησε λίγο, καθώς και η εντριβή του σημείου με ψηλά βοτσαλάκια, αλλά και εκεί η ανακούφιση από τον πόνο ήταν πρόσκαιρη.Τό μόνο χαρακτηριστικό, είναι ότι με πατούσε κανείς στο κέντρο της πλάτης ακουγόταν σαν κάτι να σπάει και αυτό είχε ένα ανακουφιστικό αποτέλεσμα, αλλά και αυτό για λίγο.

Η αίσθηση της πλάτης και των ώμων σε αυτές τις καταστάσεις ήταν σαν κάποιος να έχει μαγκώσει αυτά τα σημεία με κάποιες αόρατες λαβές και να κρατά το πάνω μέρος του κορμού σε λάθος στάση, προκαλώντας φυσικά και τον πόνο.

Μετά από χρόνια άκουσα για πρώτη φορά την οστεοπαθητική και είπα, να δοκιμάσω και αυτό, να δούμε πώς θα πάει. Έτσι κι αλλιώς ο πόνος δεν υποφέρεται.

Από την πρώτη επίσκεψη, φάνηκε ότι κάτι γίνεται. Όταν είδα και άκουσα την σπονδυλική μου στήλη να βγάζει ήχους σαν κάτι πού "σπάει ", έντονα, δεν πίστευα ότι οι ήχοι αυτοί ακούγονταν από μένα και ότι μπορεί να γίνει τέτοιου είδους επέμβαση στα οστά χωρίς να προκαλεί πόνο, αλλά αντίθετα να ανακουφίζει από τον πόνο.

Πρώτο αποτέλεσμα, αλλαγή της στάσεως του σώματος, προς το ορθότερο

Δεύτερο αποτέλεσμα, ανακούφιση του πόνου.

Τρίτο αποτέλεσμα, η εντύπωση ότι ένα τρομακτικό βάρος έφυγε από πάνω μου.

Τέταρτο αποτέλεσμα, ανακούφιση και σιγουριά ότι όλα θα πάνε ακόμη καλύτερα , στην συνέχεια της θεραπείας, με την οστεοπαθητική."

 A.A.

 Η επαφή μου με την οστεοπαθητική αρχίζει το 2006. Είναι μια μέθοδος που εξετάζει τον άνθρωπο ως μια ενότητα - σώμα, πνεύμα, ψυχή (Νους υγιής εν σώματι υγιή).

Η συνήθης αντιμετώπιση του πόνου, στη συμβατική ιατρική, είναι κάποια φαρμακευτική αγωγή. Άλλοτε αποτελεσματική, άλλοτε όχι. Το εκάστοτε φάρμακο αντιμετωπίζει τα συμπτώματα, π.χ. τον πονοκεφαλο, την αϋπνία, την οσφυαλγία, όχι όμως την αιτία. Κι έτσι ο πόνος επανέρχεται και η κατάσταση διαιωνίζεται. Η οστεοπαθητική αναζητά την αιτία του προβλήματος, δεν προσπαθεί απλά να θεραπεύσει τα συμπτώματα.

Αυτή η οπτική του πόνου και της ασθένειας ήρθε σαν αποκάλυψη και ταυτόχρονα σαν κάτι αυτονόητο που τόσον καιρό απλώς αγνοούσα.

Κάθε θεραπεία είναι μια εμπειρία. Υπάρχει εξέλιξη και υπάρχει συνέχεια. Γνωρίζω το σώμα μου, παρατηρώ τις αντιδράσεις μου καθημερινά, πως οι καταστάσεις επηρεάζουν τη σκέψη μου, τα συναισθήματά μου, πως όλα αυτά αποτυπώνονται και μεταφράζονται από το σώμα.

Κάπου διάβασα ότι "βαθιά μέσα στον καθένα μας υπάρχει η δύναμη που συναινεί στην υγεία ή στην αρρώστια".

Δεν πρόκειται για υπερφυσικές ή μεταφυσικές δυνάμεις που κοιμούνται βαθιά μέσα μας και περιμένουν ένα θαύμα για να ξυπνήσουν. Με τον ίδιο τρόπο που ο οργανισμός μας επουλώνει ένα κόψιμο ή αναρρώνει από συνάχι έχει τους αντίστοιχους μηχανισμούς να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε ασθένεια.

Η σχέση με το σώμα αλλάζει.

Αρχίζει να αναπτύσσεται συνείδηση και επικοινωνία.

Ο σωματικός πόνος που άλλοτε συνοδεύεται από φόβο, αμηχανία και αδιαφορία, εκλαμβάνεται τώρα ως μια πληροφορία. Ένα μήνυμα, ένα σημάδι ότι κάτι βρίσκεται σε ανισορροπία, κάποια ανάγκη δεν ικανοποιείται ή κάπου υπάρχει κατάχρηση. Υπάρχει με τον τρόπο αυτό ένας συνεχής διάλογος, κάποιου είδους επικοινωνία με το σώμα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις. Στο βαθμό αυτό αναπτύσσεται και η συνείδηση του εαυτού ως μια ενότητα μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Σ'αυτόν τον κόσμο τον γεμάτο πληροφορίες, όπου έχουμε μάθει να κοιτάμε συνέχεια προς τα έξω, η οστεοπαθητική ανοίγει μια πόρτα όπου η οπτική των πραγμάτων αντιστρέφεται.

Φαντάζομαι συχνά το σώμα σαν μια τεράστια βάση δεδομένων, σαν έναν χάρτη όλων των ψυχικών, συναισθηματικών και πρακτικών καθημερινών διαδρομών της ζωής μας. Η επιφάνεια, το δέρμα, με σημάδια από χτυπήματα, οι μύες, τα κόκκαλα, τα όργανά μας, θλάσεις, κατάγματα, μελανιές... Μετά από ορισμένο χρόνο το σώμα τα θεραπεύει. Το σώμα ξέρει τον τρόπο χιλιάδες χρόνια τώρα.

Η οστεοπαθητική έρχεται να μας το θυμίσει. Σου χτυπάει τον ώμο, σου κλείνει το ματι και σου προσφέρει απλόχερα το δώρο σου. Εμπιστοσύνη στο σώμα, στον άνθρωπο, στη δύναμη που υπάρχει μέσα μας.

 

 

Κ.Ε.  Χορεύτρια

Βρείτε μας στο Facebook

Οστεοπαθητική ΑΡΩΓΗ

Θεοχάρης Φράγκος- Η Οστεοπαθητική Ιατρική του Σήμερα

Θεοχάρης Φράγκος- Η Οστεοπαθητική Ιατρική του Σήμερα

Osteopathy in Greece

OSTEOPATHY Presentation and treatment

OSTEOPATHY Presentation


OSTEOPATHY Presentation and treatment